امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٨٢ - حاج ميرزا حسن اصفهانى، ملقب به صفى عليشاه

من به زنجير تو دارم افتخار

شير حق را نيست از زنجير عار

ناطق آمد نقطه ذات على‌

شد على برهان اثبات على‌

كنز مخفى بود چون ذات على‌

گشت از ذات على هم منجلى‌

الغرض گرديد يكجا منجلى‌

نقطه ذات حسين اندر على‌

موج زن شد بحر زخار وجود

وز على فرمود اظهار وجود

چون على در ملك دين شد پادشاه‌

عزم ميدان كرد شاه از خيمه گاه‌[١]

كرد او را بانگ شه كاى شير حق‌

مر كه دارى عار از زنجير حق‌

ور ندارى ننگ مردانه و دلير

بايدت گشتن به راه حق اسير

بر اسيرانى تو مير قافله‌

شير حق را ننگ نبود سلسله‌

سلسله عشقست و حقّت شيربان‌

دل بر آن زنجير خوش كن شيرسان‌

اين اسيرى از شهادت سر بود

زير تيغت هر دمى صد سر بود

نيست هركس قابل زنجير دوست‌

بر تو اين زنجير شد تقدير دوست‌

تو وجود مطلقى دور از گله‌

ذات پاكت را تعيّن سلسله‌

كاى وجود لا بشرط اى بى‌گله‌

گرددش تنگ از تعيّن حوصله‌

ذات مطلق را تعيّن حوصله است‌

لا بشرطى لازمش اين سلسله است‌

سلسله معلول و علّت شير بود

پس نشايد شير بى‌زنجير بود

ز آنكه‌علّت‌منفك‌از معلول نيست‌

نزد اهل دانش اين مجهول نيست‌