امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٤٣ - حاج ميرزا محمدمهدى محى الدين الهى قمشهاى

گفت على ابن شهيد وفا

بار دگر پور زياد از جفا

گفت شنيدم على از لطف رب‌

كشته شد او زنده شدى اى عجب‌

گفت نه بر حكم خداى جهان‌

كشته شد از جور شما كوفيان‌

اكبر ما كشته جور شماست‌

گرچه رباينده جانها خداست‌

تند شد آن ظالم و جلاد خواست‌

زينب غمگين بر سجاد خواست‌

وان تن بيمار در آغوش كرد

ناله و آه از دل پرجوش كرد

گفت مكش اين تن بيمار را

پر مشكن صيد گرفتار را

مرد دگر نيست در اهل حرم‌

غير همين خسته بيمار غم‌

آن همه كشتى چه شد اى پرجفا

رحم كن آزرم كن از مصطفى‌

يا مكش اين خسته بيمار را

يا كه هم اول بكش اين زار را

ناله زينب بدل سنگ او

كرد اثر ماند به حيرت عدو

گفت شگفتا رحم مهربان‌

تا به چنين وصف نبودم گمان‌

گفت بجلاد مكش كين فكار

مى‌كشدش درد و غم روزگار

غافل از آن بود كه خشم و رضا

هر دو پديد است ز سر قضا

سلسله را سلسله جنبان خداست‌

عالم تكليف و مشيت جداست‌

الغرض از كشتن شه درگذشت‌

لطف خدا بود و قضا در نوشت‌

حكم ازل خواسته زين خوش عليل‌

برفكند پرده ز سر جليل‌

بس گهر پاك پديد آورد

هشتمشان‌[١] عدل سديد آورد[٢]