امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ١٣٩ - محمدحسين اصفهانى «صغير اصفهانى»

خواهى اگر عيشى از تفرّج گلزار

صورت گل را مبين و بگذر و بگذار

ديده معنى گشا به هر گل و هر خار

قدرت آن بين كه گل نموده پديدار

قصد مؤثر نما ز ديدن آثار

تا شودت فاش هر مفصّل و مجمل‌

اى به جمال تو عافان همه شيدا

و اى به سر عاشقان ز عشق تو سودا

خويش نهانى و جلوه ات همه پيدا

برفكن از چهره زلف چون شب يلدا

صبح اميدم نما ز مهر هويدا

شام غمم كن به روز عيش مبدّل‌

تا رخ دلبر دلم تهى كند از غم‌

بوسه دهد ساقى ام چو باده دمادم‌

مطربم آرد ز تار زير و ز نى بم‌

سطرى از آن عشقنامه خوانم و خرّم‌

چندى گويم مديح ميسر معظّم‌

مختصرى خوانم از كتاب مطوّل‌

خلقت اول به خلق علت ايجاد

فخر دو عالم به زهد خواجه زهّاد

جان سه روح و قوام هستى ايجاد

يعنى چارم امام سيد سجاد (ع)

نور خدا آفتاب كشور عبّاد

ماه سپهر وقار و شاه مجلّل‌

آه كه عالم سيه به پيش نظر ديد

بس كه جفا در جفا به نوع دگر ديد

لاله صفت داغ اقربا به جگر ديد

رأس عزيزان به نى چو قرص قمر ديد

خاصه‌در آن دم‌كه‌نعش‌پاك‌پدر ديد

غرق به خون بى سر اوفتاده به مقتل‌

هيچ شنيدى جز آن گروه ستمكار

كس بزند تازيانه بر تن تبدار

يا كه گذارند غل به گردن بيمار

شهر به شهرش برند بر سر بازار

قوم لعينى كه از شقاوت بسيار

نى‌ز خدا خائف‌[١] و نه ز احمد مرسل‌