٥- موجودات داراى تكامل‌اند و هر چيز به سوى كمال لايق خود در حركت است و اساساً فلسفه آفرينش همين تكامل و رسيدن به كمال است اول: رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌ (طه ٥٠).

پروردگار ما كسى است كه عطا فرموده بهر چيز آفرينش (وجود) او را و سپس او را (به سوى كمال نهايى) راهنمايى فرموده است‌[٣].

دوم: و الذى قدر فهدى (الاعلى) دلالت اين آيه بر موضوع محل بحث متوقف بر اثبات دو مطلوب است يكى اين كه مفعول (قدر) كل شى‌ء يعنى همه اشياء باشد. و اين مطلب از آيه دوم سوره فرقان اثبات مى‌شود. (وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً) و غير ذلك. ديگر اين كه مفعول (هدى) نيز همان معفول (قدر) باشد يعنى: پس هدايت فرمود هر شى‌ء را به سوى كمالش‌[٤].

[١] . رجوع شود به جزء اول صراط الحق، تأليف نگارنده.

[٢] . از جمله اين كتب جزء دوم صراط الحق و حل شصت و شش سؤال تأليف نگارنده است.

[٣] . ممكن است كه مفعول دوم مقدر هدى حفظ وجود و بقاى اشياء باشد و اين احتمال در اين آيه دوم نيز مى‌آيد. ولى انسب آنست كه هر دو را مقدر بدانيم.

[٤] . ممكن است كه مفعول اول( هدى) انسان باشد يعنى انسان را به سوى اشياء هدايت فرموده و اين احتمال در آيه اول بسيار ضعيف است.