فوايد دمشقيه - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨ - مطلب اول جهان بينى قرآنى
ما خَلَقَ اللَّهُ ...)
ج: وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا (ص ٢٧).
در اين سه آيه ذكر شده است كه خداوند آسمانها و زمين آنچه كه بين آسمانها و زمين است به باطل (بيهوده و بىغايت) نيافريده بلكه به حق آفريده.
د: كُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ (رعد ١٣)
ه-: وَ كانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَراً مَقْدُوراً (احزاب ٣٨)
در اين دوايه آمده است كه هر چيز پيش خدا باندازهاى است و امر خدا يا كار او اندازه خاصى دارد.
٤- موجودات خللى در خلقت خود ندارند و چيزى كه نبايد آفريده شود آفريده نشده است. به طور نمونه به اين آيات توجه شود:
اول: الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ (سجده ٧) خدايى كه نيكو نموده هر چيز را كه آفريده است.
دوم: صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍ (نمل ٨٨) كار خداوندى كه محكم فرموده است هر چيز را.
سوم: الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ما تَرى فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرى مِنْ فُطُورٍ (ملك ٣) در آفرينش خدا زياده و نقصانى نمىبينى.
چهارم: فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ (مؤمنون ١٤) از اطلاق آيه اخير و آياتى كه خداوند را به حكيم وصف فرموده ممكن است استفاده نموده كه موجودات در غايت اتقان و بهترين وجه ممكن آفريده شده است و