نگارنده پس از تتبع ناقصى كه در قرآن به عمل آورده است به آيه و آياتى برنخورده است كه دلالت بر سؤال ميت پس از دفنش در قبر و يا قبل از دفن او داشته باشد بلى آياتى كه سؤال و جواب ملائكه را با خوبان و بدان در موقع قبض روح بيان مى‌دارد[١].

از اين‌جا موضوعى كه مى‌بايست در فصل پنجم مورد بحث قرار گيرد روشن مى‌شود زيرا صحبت از روحانى بودن و جسمانى بودن سؤال متفرع بر تحقق اصل سؤال است.

خواننده عزيز:

آن‌چه كه خواندى مرتبط به دلالت قرآن مجيد بود (البته از زائيه ناقص ديد نگارنده) حالا لازم است براى تحقيق اين موضوعات پنجگانه كه بسى مهم است به ساير ادله شرعيه و عقليه نيز مراجعه نمود.

اگر در فلسفه به دلايل قطعى، تجرد روح و تجسم اعمال ثابت شود مسلما روح در برزخ حيات و تنعم و عذاب دارد و جا دارد آيه نافيه را به نحوى تأويل نمود كه با براهين قطعيه عقليه ملائمت داشته باشد زيرا قطع عقلًا حجت است و كاشفيت او ذاتى كه در اصول فقه بيان شده است.

[١] . سوره نساء آيه ٩٧- سوره نحل آيه ٢٨- ٢٩- ٣٢ و سوره اعراف آيه ٣٧.