وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ... وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا (بقره ٣٤- ٣٠)[١]

اين دو آيه بر دو موضوع دلالت مى‌كند يكى اين كه ملائكه براى آدم سجده كردند دوم اين كه او جانشين خداوند در كره زمين است. شكى نيست كه موضوع اول دلالت بر افضليت آدم از تمام ملائكه مى‌نمايد چنان‌چه منصب جانشينى خدا بالاترين افتخارى است براى او، چه حكايت از استعداد عالى و عظمت لياقت او مى‌نمايد.

ولى در اين كه آيا اين مقام براى آدم به عنوان يك فرد از نوع انسان بوده يا به عنوان ديگرى مانند پيامبرى و غيره ترديد وجود دارد.

لكن آن‌چه از سؤال و جواب ملائكه با خداوند از آيه فوق به دست مى‌آيد

[١] . در چهار آيه ديگر نيز به ملائكه امر شده است آدم را سجده كنند. اعراف ١١، اسرى ٦١، كهف ٥٠، طه ١١٦.