آيات ذيل از نظر باريك بينان دلالت بر نزول آسمانى قرآن دارد زيرا هيچ رئيسى راضى نمى‌شود به خود اين گونه عتاب نمايد و مقام خود را در نزد مريدان و اتباع خود پايين بياورد.

بلى اين خداوند جهان است كه به بنده و پيامبرش اين گونه خطاب مى‌كند.

١- وَ إِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الْغافِلِينَ. (يوسف ٣).

البته در نفى تذكر و يا ندانستن داستان يوسف قبل از وحى آن، از پيامبر نقصى متوجه او نيست ولى به كار بردن كلمه غافلين خوشايند انسان نيست. اگر قرآن از انشاى خود او مى‌بود چنين خطابى به خود نمى‌كرد.

٢- فَلا تَكُونَنَّ ظَهِيراً لِلْكافِرِينَ‌ (قصص ٨٦) پشتيبان كفار نباشى.

٣- وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ وَ لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ (قصص ٨٧- ٨٨) از جمله مشركان نباشى و بالله معبود ديگرى را نخوانى.

٤- وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا إِذاً لَأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً (اسرى ٧٥- ٧٥).