اول: حضرت پيامبر ختمى مرتبت در شب معراج تا بهشت ماوى تشريف بردند. و لقد راه نزله اخرى عند سدره المنتهى عندها جنه الماوى. محققا يك بار ديگر پيغمبر جبرئيل را نزد سدره المنتهى كه جنه الماوى در نزديكى آن است ديده است. و روايات اسلامى دخول آن حضرت را در بهشت بيان نموده است.

دوم: بهشت از كهكشان ما خارج است و جزو يكى از كهكشان‌هاى ديگر جهان طبيعت است و اين نكته به دو آيه زير اثبات مى‌شود.

١- وَ سارِعُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ. (آل عمران- ١٣٣) بشتابيد به سوى آمرزشى از سوى پروردگارتان و بهشتى كه پهناى آن آسمان‌ها و زمين است.

٢- سابِقُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌ (حديد- ٢١) پيشى گيريد به سوى آمرزشى از پروردگارتان و بهشتى كه وسعت آن مانند وسعت آسمان‌ها و زمين است. وقتى بزرگى و وسعت بهشت به اندازه وسعت آسمان‌ها و زمين باشد مسلما از كهكشان ما خارج است زيرا تمام ستاره‌هايى كه ديده مى‌شود از نظر قرآن جزء آسمان اول است. إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ. (صافات ١٦)