عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٥ - فصل چهارم صحابه مرتد

أين؟ قال: إلى النّار و اللّه: قلت: ما شأنهم؟ قال: إنّهم ارتدّوا بعدك على أدبارهم القهقري ثم إذا زمرة حتى إذا عرفتهم خرج رجل من بيني و بينهم فقال: هلمّ، قلت أين؟ قال: إلى النار. قلت: ما شأنهم، قال: إنّهم ارتدّوا بعدك على أدبارهم القهقري، فلا أراه يخلص منهم إلّا مثل همل النعم،

[١]

در عالم رؤيا گروهى را [ديدم‌] كه آنان را مى‌شناختم. در اين حال، مردى از بين من و آنان برخست و به آنان گفت: بياييد! من گفتم: كجا؟ گفت به خدا قسم به سوى آتش؛ گفتم: آنان چه تقصيرى دارند؛ گفت: آنان بعد از تو مرتد شدند و به دوران جاهليت برگشتند.

سپس گروه [ديگرى‌] وارد شد كه آنان را مى‌شناختم؛ دراين‌حال، مردى از بين من و آنان برخاست و به آنان گفت بياييد؛ من گفتم: كجا؟ گفت: به خدا قسم به سوى آتش؛ گفتم: چه تقصيرى دارند؟ گفت: آنان بعد از تو مرتد شدند و به دوران جاهليت بازگشتند. باور نمى‌كنم كه آن‌ها از آتش رهايى يابند؛ مگر اين‌كه هم‌چون حيوانى گمشده، ضايع و هلاك گردند.

... هيچ‌يك از آنان [از آتش‌] نجات نيافتند، مگر به اندازه نرمه‌هاى نان داخل سفره.[٢]

پس از اين حديث غاليان در حق صحابه، هرچه مى‌خواهند درباره صحابه بگويند؛ زيرا اين حديث مى‌رساند كه در ميان اصحابه افراد بسيارى بودند كه داخل جهنم خواهند شد.

- روايت شده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله براى موعظه ايستاد و فرمود:

أول من يكسى يوم القيامة إبراهيم و إنّه سيؤتى برجال من أمّتي فيؤخذ ذات الشمال‌

[١] . محمد بن اسماعيل بخارى، صحيح بخارى، ج ٥، ص ٢٤٠٧.

[٢] . كنايه از اندك بودن نجات‌يافتگان است( مترجم).