رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٥٥ - مسايل فقهيه

٣- بعضى گفته اند كه مى‌شود در حقوق الناس- مانند حق قصاص- باميد عفو ورثه مقتول و يا مصالحه خود را پنهان سازد؛ ولى چنانچه در بند اول گفتيم قول مذكور در مورد قتل، ضعيف است.

٤- در حق الله اگرحدّى نزد قاضى به بينّه ثابت شود، پنهان شدن مستحق حد، جايز نيست (تذكره علامه، ج ٤ ص ٨٩ و منتهاى آن، ج ٥ ص ٣٨١ و مسالك ج ١ ص ٢٤١)

٥- نزديكى زن و مرد چه به حلال و چه به حرام- و نيز شوخيهاى جنسى بين آن دو بطور آشكار كه موجب ثوران و هيجان شهوت ديگران و گاهى موجب فساد مى شود، در نظر متشرعه جايز نيست. و بعيد نيست‌كه نظر آنان از مذاق شرع و شارع به دست آمده باشد. وكار مذكور حرام باشد.

٦- ستر عورت بر زن و مرد از ناظر محترم، لازم است. نگاه كردن ديگران به عورت زن و مرد جايز نيست؛ بلكه نگاه كردن به بدن زن و موى او كه مبتذله نباشد باستثناى وجه و كفين، جايز نيست. نگاه كردن به عورت كافر، در نظر مشهور علماى ما، حرام است. و بعضى مانند صاحب وسايل از محدثين نظر مخالف دارند.

٧- المشهور بين فقهائنا، انه يثبت بالاستفاضة كلّ ما تعذر اثباته بالمشاهدة او تعسر، و هو المعيار و اين حكم عام را دارد. موارد آن را در هفت چيز: نسب، موت، ملك مطلق، وقف، نكاح، عتق، و ولايت قاضى، و منصب او، منحصر كرده اند. وبعضى آنها را كمتر و بعضى آنها را بيشتر گفته اند.

به نظر اينجانب، اطمينان حجت است و استفاضه بدون اطمينان كافى نيست. و موارد آن هم زياد است.