رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٤ - سعدى

كز عشق آن سرو روان گويى روانم مى‌رود

او مى‌رود دامن كشان من زهر تنهايى چشان‌

ديگر مپرس از دل نشان كز دل نشانم مى‌رود

برگشت يار سرخوشم بگذاشت عيش ناخوشم‌

چون مجمرى بر آتشم كز سرو جانم مى‌رود

با آن همه بيداد او اين عهد بى بنياد او

در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مى‌رود

باز آى بر چشمم نشين اى دل ستان نازنين‌

كاشوب و فرياد از زمين تا آسمانم مى‌رود

گفتم بگريم چون ابل تا خر فرو ماند به گل‌

وين نيز نتوانم كه دل با كاروانم مى‌رود

صبر از وصال يار من بر گشتن از دلدار من‌

گرچه نباشد كار من هم كار از آنم مى‌رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعى سخن‌

من خود به چشم خويشتن ديدم كه جانم مى‌رود

سعدى فغان از دست ما لايق نبود اى بى‌وفا

طاقت نمى‌آرم جفا كار از فغانم مى‌رود

به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست‌

عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست‌

به غنيمت شمر اى دوست دم عيسى صبح‌

تا دل مرده مگر زنده كنى كاين دم از اوست‌

نه فلك راست مسلم نه ملك را حاصل‌