رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٩ - اديب فرا هانى

ظلمت شب در گذشت، صبح سعادت رسيد

قافله سالار شب عزم سفر مى كند

هر كه به شب راه رفت، صبح به منزل رسيد

هر كه به شب خواب كرد، خاك بسر مى كند

اى شدى غرق گناه، خواب گران تابكى؟

چاره درد وتو را ديده تر مى كند

اشك بريز از بصر خاصه بوقت سحر

گريه در آن، نيم شب، زود اثر مى كند

قافله ى مرگ را بين، كه چسان مى رود!

سال و مه و روز و شب، مرگ خبر مى كند

هر طرفى بگذرى صوت عزا بشنوى‌

هر پسرى با فغان ياد پدر مى كند

جمله درها، به شب بسته بود تا بصبح‌

باز است، درِذى الجلال هر كه گذر مى كند

آخر شب خلوت است، مقصد هر رأفت است‌

عاشق شوريده را دوست نظر مى كند

هرچه كه هستى بيا، گرچه كه پستى بيا

توبه شكستى بيا، دوست نظر مى كند.

سالكى راگفت آن پير كُهن‌

چند از مردان حق گوئى سخن‌

گفت: خوش آيد زبان را بردوام‌

تا بگويد ذكر ايشان را مدام‌

گر نِيم ز ايشان ز ايشان گفته ام‌

خوش دلم كين قصه از جان سفته ام.

درخاك بليقا برسيدم به عابدى‌

گفتم مرا به تربيت از جهل پاك كن‌