گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤ - پژوهشى در باره چگونگى تشريع نماز در اسلام پژوهشى در باره چگونگى تشريع نماز در اسلام

فرشته بزرگ الهى و موهبت راه‌نمايى خداوند، برخوردار[١] و از نسل ابراهيم و اسماعيل و داراى فطرت حنيف و سرشتى پاك بوده،[٢] بى ترديد، بندگى خويش را به گونه‌اى به درگاه خداى يكتا ابراز مى‌نموده است. اگر چه هيچ سندى، عبادت و يا حضور ايشان را در كنيسه و كليسايى گزارش نكرده است، اما امام على عليه السلام حضور منظّم و سالانه ايشان را در غار حرا خبر داده‌[٣] كه به احتمال فراوان، گونه‌اى ارتباط نهان با خداى رحمان و تفكّر و ذكر و عبادت بوده است. اين ارتباط، اندكى پيش از بعثت و در سى و هفت سالگى پيامبر صلى الله عليه و آله به اوج رسيد و رؤياهاى راستين و بشارت‌هاى جبرئيل، ايشان را آماده دريافت وحى و انجام فرائض الهى نمود. بنا به گزارش ابن شهرآشوب، پيامبر صلى الله عليه و آله در اين دوره، وضو و ركوع و سجود را آموخت. همچنين در چهل سالگى و همزمان با بعثت، حدود نماز را

[١]. امام على عليه السلام:« و لَقَد قَرَنَ اللَّهُ بِهِ صلى الله عليه و آله مِن لَدُن أن كانَ فَطيماً أعظَمَ مَلَكٍ مِن مَلائِكَتِهِ يَسلُكُ‌بِهِ طَريقَ المَكارِمِ و مَحاسِنَ أخلاقِ العالَمِ لَيلَهُ وَ نَهارَهُ؛ از دورانى كه او( پيامبر صلى الله عليه و آله) از شير گرفته شد، خداوند متعال، بزرگ‌ترين فرشته از فرشتگانش را همراهش كرد تا شب و روز به راه بزرگوارى‌ها و خوى‌هاى نيكوى جهان ره‌نمونش گردد»( نهج البلاغه: خطبه ١٩٢).

[٢]. براى آگاهى از دين پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از بعثت، ر. ك: الصحيح من سيرة النبىّ الأعظم: ج ٢ ص ١٩٥.

[٣]. امام على عليه السلام:« لَقَد كانَ يُجاوِرُ فى كُلِّ سَنَةٍ بِحَراءَ فَأَراهُ وَ لا يَراهُ غَيرى؛ او( پيامبر صلى الله عليه و آله) هرساله در[ غار] حرا سكنا مى‌گزيد و من وى را مى‌ديدم و جز من كسى او را نمى‌ديد»( نهج البلاغه: خطبه ١٩٢).