گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧ - پژوهشى در باره تضييع نماز پژوهشى در باره تضييع نماز

پژوهشى در باره تضييع نماز: پژوهشى در باره تضييع نماز[١]

قرآن كريم در آيه شريف: فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا؛[٢] آن گاه پس از آنان، جانشينانى به جايشان نشستند كه نماز را تباه ساختند و از هوس‌ها پيروى كردند. پس به زودى [سزاى‌] گم‌راهى [خود] را خواهند ديد، تباه‌كنندگانِ نماز را به تندى، نكوهيده و وعده عذاب به آنها داده است.

افزون بر اين، دو آيه شريف: فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ\* الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ؛[٣] ويل براى نمازگزاران است؛ آنان كه از نمازشان غافل اند با توجّه به روايت ناظر به آن‌[٤]- كه «سهو» را به «تضييع» تفسير كرده- نيز تهديدى از سوى خداوند نسبت به ضايع كنندگان نماز و بيان عواقب سوء اين پديده ناپسند است.

همچنين احاديث متعدّد اين باب، همسو و همصدا با آيات پيش گفته، تضييع (تباه كردن) نماز را كارى زشت دانسته و زيان‌هاى آن را بيان‌

[١]. اين بيان توسط استاد ارجمند آقاى عبدالهادى مسعودى نگارش يافته است.

[٢]. مريم: آيه ٥٩.

[٣]. ماعون: آيه ٤- ٥.

[٤]. ر. ك: الكافى: ج ٣ ص ٢٦٨ ح ٥.