گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٧ - مسح پاها يا شستن آنها

بر تعيين محدوده مورد نظر او حمل مى‌كند و در نتيجه آنچه را كه به دليل آسان‌تر بودن يا عوامل ديگر، به صورت ناخودآگاه در ميان مردم معمول است، انجام مى‌دهد، يعنى شستن پاها و رنگ‌آميزى كردن ديوارها از بالا به پايين. و چه بسا هرگز اين مطلب به ذهنشان خطور نكند كه پزشك و صاحب‌خانه با گفتن «تا زانو» و «تا سقف» در صدد تعيين سمت و سوى عمل خواسته شده و نقطه انتهايى انجام آن بوده است.

اما به هر تقدير، آنچه در نزد پيروان اهل بيت عليهم السلام اين برداشت قرآنى را قطعيت مى‌بخشد، احاديث معتبرى هستند كه بر انجام دادن وضو از آرنج به سوى سرِ انگشتان دلالت مى‌كنند. در مقابل، تمام مذاهب اهل سنّت، شستن دست‌ها در وضو را به هر صورتى كه باشد، كافى دانسته، هر چند به نظر آنان، شروع از سرِ انگشتان به سوى آرنج، افضل است.[١]

مسح پاها يا شستن آنها

بر پايه حديثى كه از امام باقر عليه السلام در توصيف وضوى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد، ايشان پاهاى خود را مسح مى‌فرمود. اين مطلب در حديث زير كه منابع حديثى اهل سنّت آن را نقل كرده‌اند نيز تأييد شده است:

عَبّاد بن تَميم عن أبيه: رَأَيتُ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله يَتَوَضَّأُ و يَمسَحُ بِالماءِ عَلى‌ رِجلَيهِ.[٢]

عبّاد بن تميم، به نقل از پدرش مى‌گويد: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را ديدم كه وضو مى‌گرفت و با آب، پاهايش را مسح مى‌كرد.

همچنين در حديث عبد اللَّه بن عمرو بن العاص كه به زعم اهل سنّت،

[١]. ر. ك: الفقه على المذاهب الخمسة: ص ٨٠.

[٢]. معجم الزوائد: ج ١ ص ٥٣٧ ح ١١٩٢.