گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٢ - فصل دهم دعاهاى روايت شده پس از نماز

٣١٨. امام باقر عليه السلام:

كمترين چيزى از دعا كه پس از [نماز] واجب كفايت مى‌كند، اين است كه بگويى: «خدايا! همانا من هر نيكى را كه مى‌دانى، از تو مى‌خواهم و از هر بدى كه به آن دانايى، به تو پناه مى‌برم. خدايا! من آسايش در همه كارهايم را از تو مى‌خواهم و از رسوايى دنيا و عذاب آخرت به تو پناه مى‌برم»[١].[٢]

٣١٩. امام صادق عليه السلام:

هر كس در پى نماز واجب بگويد: «خود و خانواده و فرزندانم و هر كس را كه نگهدارى‌اش با من است، به خداى بزرگ و باشكوه مى‌سپارم و خود و خانواده، دارايى، فرزندان و هر كس را كه نگهدارى‌اش با من است، به خدايى كه همه چيز در برابر بزرگى‌اش وحشت‌زده و ترسان و خوار است، مى‌سپارم»، در ميان بالى از بال‌هاى جبرئيل قرار گرفته، خود و خانواده و دارايى‌اش حفظ مى‌شود.[٣]

[١]. كتاب من لا يحضره الفقيه و مكارم الأخلاق، صلوات بر پيامبر و خاندانش را نيز در آغاز حديث دارند.

[٢]. أقَلُّ ما يُجزِئُكَ مِنَ الدُّعاءِ بَعدَ الفَريضَةِ أن تَقولَ: اللَّهُمَّ إنيّ أسأَلُكَ مِن كُلِّ خَيرٍ أحاطَ بِهِ عِلمُكَ، وأعوذُ بِكَ مِن كُلِّ شَرٍّ أحاطَ بِهِ عِلمُكَ، اللَّهُمَّ إنّي أسأَلُكَ عافِيَتَكَ في اموري كُلِّها، وأعوذُ بِكَ مِن خِزيِ الدُّنيا وعَذابِ الآخِرَةِ( الكافى: ج ٣ ص ٣٤٣ ح ١٦، تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ١٠٧ ح ٤٠٧).

[٣]. مَن قالَ في دُبُرِ الفَريضَةِ:« أستَودِعُ اللَّهَ العَظيمَ الجَليلَ نَفسي وأَهلي ووَلَدي ومَن يَعنيني أمرُهُ، وأَستَودِعُ اللَّهَ المَرهوبَ المَخوفَ المُتَضَعضِعَ لِعَظَمَتِهِ كُلُّ شَي‌ءٍ نَفسي وأَهلي ومالي ووَلَدي ومَن يَعنيني أمرُهُ» حُفَّ بِجَناحٍ مِن أجنِحَةِ جَبرَئيلَ عليه السلام، وحُفِظَ في نَفسِهِ وأَهلِهِ ومالِهِ( الكافى: ج ٢ ص ٥٧٣ ح ١٢، مصباح المتهجّد: ص ٥٦ ح ٨٥).