گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٢ - ٦/ ٩ مجموعه آداب نماز

با فروتنى تكبير گفت. سپس حمد و قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ را شمرده خواند. آن گاه به اندازه يك نفس، در همان حال ايستادن، درنگ كرد. سپس دو دست خود را تا رو به روى صورت بالا آورد و در همان حال ايستاده، تكبير گفت. آن گاه به ركوع رفت و با دستانى كه انگشتانش باز بود، زانوى خود را گرفت و زانو را به عقب داد تا اين كه پشت ايشان كاملًا صاف شد، به گونه‌اى كه به سبب صافى پشت و كشيدگى گردن، اگر قطره‌اى آب يا روغن بر پشت ايشان ريخته مى‌شد، از جايش تكان نمى‌خورد. [امام عليه السلام‌] دو چشمش را بست و سپس سه بار شمرده فرمود: «سبحان ربّى العظيم و بحمده». آن گاه راست ايستاد و چون استقرار كامل پيدا كرد، فرمود: «سمع اللَّه لمن حمده».

سپس در حال ايستاده، تكبير گفت و دست‌ها را تا رو به روى صورت، بالا آورد. آن گاه سجده كرد و دست‌ها را در حالى كه انگشتانش كنار هم و بدون فاصله بودند، در جلوى زانو و برابر صورت نهاد و سه بار گفت:

«سبحان ربّى الأعلى و بحمده» و در حالت سجده، هيچ جاى بدن را بر جاى ديگر قرار نداد و بر هشت استخوان سجده كرد: دو كف دست، دو زانو، دو انگشت شست پا، پيشانى و بينى و فرمود: «لازم است سجده بر هفت‌تاى اينها قرار گيرد و اين، همان است كه خداوند در قرآن فرموده است كه: و همانا سجده‌گاه‌ها براى خداست. پس در كنار خداوند، هيچ كس را مخوان‌[١] و اين هفت جا، پيشانى و دو كف دست و دو زانو و دو شست پا هستند و نهادن بينى بر زمين، مستحب است. سپس امام عليه السلام سر از سجده برداشت و چون درست به حالت نشسته در آمد، تكبير گفت. آن گاه بر ران چپ نشست و روى پاى راست را بر كف پاى چپ قرار داد و

[١]. سوره جن: آيه ١٨.