گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٩ - ٦/ ٩ مجموعه آداب نماز

٦/ ٩: مجموعه آداب نماز

٢٤٦. امام باقر عليه السلام:

هنگامى كه به نماز مى‌ايستى، پاهايت را به هم نچسبان و ميانشان به اندازه حدّ اقل يك انگشت و حدّ اكثر يك وجب فاصله بده و شانه‌هايت را فرو انداز و دستانت را رها كن و انگشتانت را در هم نياويز؛ بلكه بر ران‌هايت و در راستاى زانوانت باشند و نگاهت به سجده‌گاهت باشد.

هنگامى كه ركوع مى‌كنى، دو پايت را در يك رديف بگذار و ميانشان به اندازه يك وجب فاصله مى‌دهى. زانوانت را در كف دستانت بگير و دست راستت را بر زانوى راستت و پيش از دست چپت مى‌نهى و با سر انگشتانت برآمدگى زانويت را نيك بگير و هنگامى كه آنها را بر زانوانت نهادى، از هم بازشان كن. اگر سر انگشتانت را در ركوع به زانوانت رساندى، كفايت مى‌كند؛ ولى من دوست‌تر دارم زانوانت را در كف دستانت بگيرى و انگشتانت را بر برآمدگى زانوانت بنهى و آنها را از هم باز كنى. كمرت را راست نگه دار و نگاهت به ميان قدم‌هايت باشد.

هنگامى كه خواستى به سجده بروى، دستانت را به تكبير بلند كن و به سجده بيفت و دستانت را با هم و پيش از زانوانت بر زمين بنه و ساعدهاى دستانت را چون درندگان بر زمين نگستران و بر زانوان و ران‌هايت نيز مگذار؛ بلكه با آرنج‌هايت بال بساز و كف دستانت را به زانوانت نچسبان و به صورتت نيز نزديك مگردان؛ بلكه ميان آن دو و در راستاى شانه‌هايت باشد، نه رو به روى زانوانت، بلكه اندكى از آنها انحراف داشته باشد.

دستانت را كاملًا بر زمين بگستران و [پس از سجده‌] به سوى خود باز گردان و اگر زير آنها پارچه‌اى بود، اشكالى ندارد، گر چه به زمين رساندنشان بهتر است، و در سجده، انگشتانت را از هم باز نكن؛ بلكه به‌