گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٠ - سخنى در باره چگونگى سجود

دوازدهم: سجده بر زمين، بلكه بر خاك، نه بر مانند سنگ و چوب.

سيزدهم: برابر بودن سطح سجده‌گاه پيشانى با نقطه‌اى كه نمازگزار ايستاده؛ بلكه برابر بودن همه نقاطى كه اعضاى سجده بر آنها قرار مى‌گيرند. چهاردهم: دعا كردن در سجده يا در آخرين سجده و خواستن حاجات دنيوى و اخروى، بويژه درخواست روزىِ حلال با گفتن: «يا خَيرَ المَسئولينَ و يا خَيرَ المُعطينَ! ارزُقني وَ ارزُق عِيالي مِن فَضلِكَ، فَإِنَّكَ ذو الفَضلِ العَظيمِ؛ اى بهترين درخواست شده و اى بهترين دهنده! به من و به‌خانواده‌ام از لطفت روزى بده؛ چرا كه تو صاحب لطف بزرگى».

پانزدهم: دو زانو نشستن بين دو سجده و پس از دو سجده؛ يعنى بر ران چپ بنشيند و پشت پاى راست را درون پاى چپ بگذارد.

شانزدهم: بين دو سجده در حال نشسته بگويد: «أستَغفِرُ اللَّهَ رَبِّى و أتُوبُ إلَيهِ؛ از خداوند، پروردگارم، درخواست آمرزش مى‌كنم و به درگاه او باز مى‌گردم».

هفدهم: تكبير گفتن پس از سر برداشتن از سجده اوّل و آرام نشستن و تكبير گفتن براى رفتن به سجده دوم در حال نشسته.

هجدهم: تكبير گفتن پس از سر برداشتن از سجده دوم. نوزدهم: بالا بردن دست‌ها هنگام تكبير گفتن. بيستم: دست‌ها را بر روى ران‌ها گذاشتن هنگام نشستن: دست راست بر ران راست و دست چپ بر ران چپ.

بيست و يكم: فاصله داشتن بدن از زمين هنگام سجده؛ يعنى بالا نگه داشتن شكم از زمين. بيست و دوم: از هم باز بودن اعضاى بدن؛ يعنى جدا نگه داشتن مچ و بازوها از پهلو و با فاصله نگه داشتن بين دست‌ها و بدن، و دست‌ها را همانند دو بال قرار دادن. بيست و سوم: در سجده‌ها صلوات فرستادن بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان ايشان. بيست و چهارم: هنگام برخاستن از