گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٩ - سخنى در باره چگونگى سجود

سخنى در باره چگونگى سجود

مستحبّات سجده، چند چيزند: اوّل: تكبير گفتن هنگام رفتن به سجده از ركوع، نشسته باشد يا ايستاده. دوم: بالا بردن دست‌ها هنگام تكبير گفتن.

سوم: هنگام افتادن به سجده، دست‌ها را زودتر بر زمين گذاشتن. چهارم:

گذاشتن پيشانى بر چيزى كه سجده بر آن جايز است؛ بلكه گذاشتن همه اعضاى سجده بر آن. پنجم: گذاشتن نوك بينى بر آنچه سجده بر آن جايز است. ششم: گشودن دست‌ها موازى گوش‌ها و رو به قبله، در حالى كه تمام انگشتان بدون فاصله در كنار هم قرار گرفته باشند. هفتم: متمركز كردن نگاه به بينى در سجده. هشتم: پيش از شروع ذكر سجده، خواندن اين دعا: «اللَّهُمَّ لَكَ سَجَدتُ و بِكَ آمَنتُ و لَكَ أسلَمتُ و عَلَيكَ تَوَكَّلتُ و أنتَ رَبّي. سَجَدَ وَجهِيَ للَّذِى خَلَقَهُ و شَقَّ سَمعَهُ و بَصَرَه والحَمدُ للَّهِ رَبّ العالَمينَ. تَبارَكَ اللَّهُ أحسَنُ الخالِقينَ؛ خداوندا براى تو سجده كردم. به تو ايمان آوردم و تسليم تو شدم. توكّلم به توست و تو پروردگار منى. رويم به كسى سجده كرد كه او را آفريده و گوش و چشمش را باز كرده. ستايش از آنِ خداوند، پروردگار جهانيان، است. خجسته است خداوند، بهترين آفريدگار». نهم: تكرار ذكر. دهم: ذكر را فرد گفتن. يازدهم: از ميان ذكرها، تسبيح را اختيار كردن و بلندترين تسبيح را سه، پنج يا هفت بار گفتن.