گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٧ - ٦/ ٥ - ٢ چگونگى سجود

٢٠٢. صحيح مسلم‌-

به نقل از ميمونه، همسر پيامبر صلى الله عليه و آله-: پيامبر خدا هنگامى كه به سجده مى‌رفت، با دستانش بال مى‌ساخت، تا آن جا كه روشنى بغل‌هايش از پشت سرش ديده مى‌شد و هنگامى كه مى‌نشست، بر ران چپش قرار مى‌گرفت.[١]

٢٠٣. امام صادق عليه السلام:

على- كه درودهاى خداوند بر او باد- هنگام سجود، سينه و شكمش را بالاى زمين نگه مى‌داشت، همان گونه كه شتر لاغر، ميان سينه‌اش را بالا نگه مى‌دارد.[٢]

٢٠٤. امام صادق عليه السلام:

هنگامى كه در نماز نشستى، بر سمت راستت منشين و بر سمت چپت بنشين و هنگامى كه به سجده رفتى، كف دستانت را بر زمين بگستران و هنگامى كه ركوع كردى، زانوانت را در كف دستانت بگير.[٣]

٢٠٥. امام باقر عليه السلام:

هر گاه زن به نماز مى‌ايستد، دو پايش را كنار هم نهد و ميان آن دو فاصله ندهد و دستانش را به بالاى سينه‌اش بچسباند، و در ركوع، بر بالاى زانوانش و رانش نهد تا زياد خم نشود و سُرينش بالا نيايد. در

[١]. كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله إذا سَجَدَ خَوى‌ بِيَدَيهِ- يَعني جَنَّحَ- حَتّى‌ يُرى‌ وَضَحُ إبطَيهِ مِن وَرائِهِ، وإذا قَعَدَ اطمَأَنَّ عَلى‌ فَخِذِهِ اليُسرى‌( صحيح مسلم: ج ١ ص ٣٥٧ ح ٢٣٨، سنن النسائى: ج ٢ ص ٢٣٢).

[٢]. كانَ عَلِيٌّ- صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِ- إذا سَجَدَ يَتَخَوّى‌ كَما يَتَخَوَّى البَعيرُ الضامِرُ، يَعني بُروكَهُ( الكافى: ج ٣ ص ٣٢١ ح ٢، تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٧٩ ح ٢٩٦).

[٣]. إذا جَلَستَ فِي الصَّلاةِ فَلا تَجلِس عَلى‌ يَمينِكَ، وَاجلِس عَلى‌ يَسارِكَ، فَإِذا سَجَدتَ فَابسُط كَفَّيكَ عَلَى الأَرضِ، فَإِذا رَكَعتَ فَأَلقِم رُكبَتَيكَ كَفَّيكَ( تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٨٣ ح ٣٠٧، وسائل الشيعة: ج ٤ ص ٩٤٥ ح ٨١٠٦).