تنها تفسیر درست بی‌تأویل، پذیرش رجعت آنها در آخرالزمان است که روز نصرت حق و از بین رفتن باطل است. البته آیات متعددی با این مضمون وجود دارد که در آنها وعده یاری خداوند داده شده یا گفته شده که خدا و فرستادگانش پیروز خواهند بود، ولی تنها می‌توان به عمومیت آنها استناد کرد و به عنوان شواهد تقویت کننده استدلال از آنها بهره گرفت.[١] اما آیه مورد بحث به صراحت یاری رسولان و مؤمنان را در زندگی دنیا بیان کرده ‌است و معنای اولیه و روشن یاری، پیروزی و غلبه آنان بر مخالفان است. در تفسیر قمی روایتی از امام صادق٧ در توضیح آیه آمده است که همین تفسیر را می‌کند و پیروزی رسولان و مؤمنان را در رجعت می‌داند.[٢]

٣. وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُکَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ‌؛[٣]

و آن روز که از هر امّتی، گروهی از کسانی را که آیات ما را تکذیب کرده‌اند محشور می‌گردانیم، پس آنان نگاه داشته می‌شوند تا همه به هم بپیوندند

این آیه می‌گوید گروهی از کافران رجعت می‌کنند. امام باقر٧ در برابر مخالفان رجعت این آیه را به عنوان دلیلی بر وقوع رجعت در آینده ذکر کردند:

أبا بصير قال، قال لي أبو جعفر٧: ينكر اهل العراق الرجعة؟ قلت: نعم. قال: اما يقرؤن القرآن «ويوم نحشر من كل أمة فوجاً» الاية؛[٤]

ابوبصیر گفت امام باقر٧ پرسید: آیا اهل عراق رجعت را انکار می‌کنن؟ گفتم: بله. گفت: آیا قرآن را نخوانده‌اند که می‌گوید و آن روز که از هر امّتی، گروهی از کسانی را که آیات ما را تکذیب کرده‌اند محشور می‌گردانیم....

اهل سنت این آیه را دلیل بر حشر در قیامت گرفته‌اند. قمی در تفسیرش به نقل از امام

[١]. مفاتیح الغیب، ج٢٧، ص٥٢٣- ٥٢٤.

[٢]. مانند عبدالکریم خطیب در التفسیر القرآنی للقرآن(ج١٢، ص١٢٤٦)، بروسوی در روح البیان(ج٨، ص١٩٤)، مراغی در تفسیر المراغی(ج٢٤، ص٨٢)، مظهری در التفسیر المظهری(ج٨، ص٢٦٤)، زحیلی درالتفسیر المنیر فی العقیدة و الشریعه و المنهج(ج٢٤، ص١٤٢)، حجازی در التفسیر الواضح(ج٣، ص٣١٠)، طنطاوی در التفسیر الوسیط(ج١٢، ص٢٩٨)، سورآبادی در تفسیر سورآبادی(ج٤، ص٢٢٠٢)، آل سعدی در تفسیر الکریم الرحمن(ج١، ص٨٩٠)، قرطبی در الجامع لاحکام القرآن(ج١٦، ص٣٢٣)، سیوطی در الدر المنثور فی تفسیر المأثور(ج٥، ص٣٥٢) و دیگران.

[٣]. آلوسی در روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم(ج١٢، ص٣٣٠).

[٤]. نیشابوری در تفسیر غرائب القرآن و رغائب الفرقان(ج٦، ص٤٠).