در بحث ولایت، با توجه به این که متون شیعی نیز در بر دارنده شهادتین به صورت مجزاست، می‌توان گفت که در حقیقت، در روایات شیعه یک عنوان، اضافه بر عناوین چندگانه مذکور در متون فریقین وجود دارد و منشأ اختلاف در عنوان افزوده است.

حال مسأله این است که آیا این عنوان افزوده عامل اختلاف متون می‌گردد و حوزه فقهی شیعه را از حوزه اهل تسنن جدا می‌سازد و از خصوصیات مذهب باید فرض شود که در آن بحث و توجیه راه ندارد؟ یا آنکه راه توجیه منطقی برای آن وجود دارد تا به وسیله آن به تبیین چرایی این اختلاف بپردازیم؟

نکته قابل توجه آن است که در خود مجموعه متون دو وجه برای حل این اختلاف و تبیین چرایی آن وارد شده است که قابل تأمل است:

_ تبیین اول: در روایت فضیل بن یسار از امام باقر٧[١] آمده است که علت این
مازاد و این عنوان جدید را ناظر به اقبال مردم و ادبار ایشان تحلیل می‌کند و می‌فرماید:«فأخذ الناس بأربع و ترکوا هذه». پس توجیه اول در باب این اختلاف عدم اقبال مردم و بی توجهی ایشان به این عنوان است که موجب بروز این تفاوت شده است و خود عنوان از اساس وجود داشته اما مورد تغافل واقع شده است، از این رو، امام٧ در مقام احیای آن است.

_ تبیین دوم: در روایت سفیان بن السمط از امام صادق٧[٢] آمده است که ولایت و معرفت این امر را شرط ایمان شمرده است و میان اسلام و ایمان مراتب تشکیکی بر قرار نموده است؛ بویژه با استفاده از این نوع تعبیر که بسیار تأمل بر انگیز است که می‌فرماید:

[١]. المعجم الأوسط، ج١، ص٢١٥.

[٢]. المصنف عبد الرزاق، ج٤، ص٣٢١، ح٧٩٣٨.