٣. نیز حاکم نیشابوری در المستدرک، بخشی از همین حدیث[١] را از طریق او نقل کرده است. با توجه به شرط حاکم در نقل احادیث در المستدرک (نقل احادیثی که با شرایط صحت حدیث نزد بخاری و مسلم منطبق باشد) می‌توان گفت وی از نظر این سه نفر نیز تأیید شده است؛

٤. همچنین ابن عدی در کتاب الکامل فی الضعفاء نام او را نیاورده است. با توجه به شرط وی «نام راویانی را که در این کتاب نیاورده‌ام، یا ثقه‌اند یا صدوق»[٢]، می‌توان گفت که وی علوان را ثقه یا صدوق دانسته است؛

٥. از ملاحظه شرح حال او در کتب رجال اهل سنت[٣] بر می‌آید که راویان بزرگ و مشهور اهل سنت و از جمله راویان روایات صحیح البخاری و صحیح مسلم از او حدیث نقل کرده‌اند؛

٦. شماری از محدثان بزرگ اهل سنت، مانند الحافظ سعید بن منصور در کتاب السنن[٤] و خیثمه بن سلیمان اطرابلسی در فضائل الصحابه و متقی هندی در کنز العمال[٥] نیز همین حدیث را از طریق علوان نقل کرده و با عنوان « حدیث حسن »[٦] یاد کرده‌اند؛

٧. افزون بر این، در طریق یک نقل ابن عساکر و در طریق نقل ابن قیم جوزیه علوان

[١]. میزان الاعتدال، ج٣، ص١٠٨-١١٠.

[٢]. التواضع و الخمول، ص١٢-١٣؛ کتاب التوابین؛ تاریخ مدینه دمشق، ج١٧، ص٣٨٨.

[٣]. تاریخ مدینه دمشق، ج٦٨، ص١٣٠-١٣١.

[٤]. همان، ج٥٦، ص٣١٢.

[٥]. کتاب الاموال، ص١٤٤-١٤٥.

[٦]. کتاب الضعفاء الکبیر، ج٣، ص٤١٩-٤٢١.