١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٤٩ - پژوهشی در بارۀ نامههای دعوت حضرت رسول

 

متن این نامه در برخی از کتب تاریخ اسلام ذکر شده است که عبارتند از: ابن هشام[١] (م٢١٣ق)، یعقوبی[٢] (م٢٩٠ق)، طبری[٣] (م٣١٠ق)، زیلعی[٤](م٧٦٢ق) و ابن طولون[٥](م٨٨٠ق، به روایت از ابن عباس) که در قرون بعدی از همان منابع اولیه نقل
شده است.[٦]

٨. نامه حضرت رسول٦ به حارث بن ابی شمرغسانی_ زمامدار دمشق

بسم الله الرحمن الرحیم

من محمد رسول الله الی الحارث بن ابی شمر، سلامٌ عَلی مَنِ اَتبّع الهدی وَ‌ آمَنَ به وَ صَدّق، وَ اِنّی اَدعوُکَ اَن تُؤمنَ باللهِ وَحدَهُ لاشریک لَهُ، و یَبقی لَکَ ملکِکَ.[٧]

برخی از مهم‌ترین کتاب‌های تاریخ اسلام که این نامه در آن ذکر شده است، به ترتیب قرن عبارت‌اند از: طبری[٨](م٣١٠ق)، ابن کثیر[٩] (م٦٣٠ق)، ابن جوزی[١٠] (م٧٥١ق)، ابن حدیده انصاری[١١](م٧٨٣ق، ذیل کلمه حارث، به نقل از ابن جوزی و ابن طولون[١٢] م٨٨٠ق).

٩. نامه حضرت رسول٦ به هوذه بن علی حنفی زمامدار یمامه

بسم الله الرَّحمن الرَّحیم

من محمد بن عبدالله اِلی هوذه بن علی، سلامٌ عَلی مَنِ اَتَّبَعَ الهدی، وَ اعْلَمْ اَنَّ دینی سَیَظهَرُ اِلی مُنتهی الخُفَّ وَ الحافر...[١٣]


[١]. مدینه البلاغه فی خطب النبی٦ و کتبه و مواعظ و وصایا و احتجاجاته، ج٢، ص٢٤٧.

[٢]. قبط، قبطی. به کسر «ق» گروهی از اهل مصر هستند و بعضی معتقدندکه این کلمه محرف Egypt مصر است (فرهنگ فارسی، ج٦، ص٢٠٠٦).

[٣]. مکاتیب الرسول، ج٢، ص٤١٧.

[٤]. الطبقات الکبری، ج١، ص١٦.

[٥]. تفسیر الطبری_ جامع عن تاویل آی القرآن، ج٤، ص٦٠.

[٦]. زادالمعاد، ج٣، ص٦١.

[٧]. صبح الاعشی، ج٦، ص٣٧٨.

[٨]. المواهب اللدنیه فی المنح المحمدیه، ج٣، ص٣٩٧.

[٩]. الدر المنثور، ج٢، ص٧٢.

[١٠]. السیره الحلبیه، ج٣، ص٢٨٠.

[١١]. السیره النبویه هامش الحلبیه، ج٣، ص٧٠.

[١٢]. اعیان الشیعه، ج٢، ص١٤٢.

[١٣]. اعلام السائلین، ص٤٢٠.

لازم به ذکر است متن نامه حضرت رسول٦ به منذربن ساوی به روایت «زیلعی» این‌گونه است:

«بسم الله الرحمن الرحیم من محمد رسول الله الی المنذربن ساوی. سلامٌ علی مَنِ اتَّبعَ الهدی اما بَعدُ، فَانی ادعوک الی الاسلام فاسلم تسلم اسلِم یجعل‌الله لک ما تحت یدیکَ، وَ اَعلم اَنَّ دینی سیظهر الی منتهی الخف و الحافر و ختم رسول الله الکتاب» (مکاتیب الرسول، ج٢، ص٣٥٤).