آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٨ - آیه بودن انسان

آیه بودن انسان

در این آیه «انَّ فِی السَّمواتِ وَ الْارْضِ لَایاتٍ لِلْمُؤْمِنینَ» یک نگاه جمعی کلی به همه عالم کرده است، ولی بعد به طور خصوصی بعضی موضوعات را که مهمتر بوده ذکر کرده است و کلمهای بالاتر از کلمه «مؤمنین» یعنی درجه کاملی از ایمان را هم برایش ذکر فرموده: «وَ فی خَلْقِکمْ وَ ما یبُثُّ مِنْ دابَّةٍ ایاتٌ لِقَوْمٍ یوقِنونَ» در خلقت شما انسانها و در آنچه که خدا میپراکند (یعنی متفرق و پخش میکند و به حرکت وا میدارد) از جنبندهها [آیههایی برای اهل یقین است.] در اینجا انسان مطرح است بالخصوص و سایر جنبندهها؛ یعنی از میان همه مخلوقات عجالتاً جنبندهها انتخاب شده و از جنبندهها انسان به طور خصوصی انتخاب شده است. این برای آن است که انسان یک آیه مخصوص و خیلی عجیب و پرمعنایی است. مسلّم آیه بودن گیاهها از آیه بودن جمادها بیشتر است چون وجود کاملتری است، آیه بودن حیوانها از آیه بودن گیاهها بیشتر است و آیه بودن انسان از آیه بودن هر موجود دیگری بیشتر است و مضاعف است. این است که در قرآن کریم راجع به آیه بودن خود انسان یک عنایت خاصی هست، یعنی حساب این [موجود] را جدا میکند، مثل اینکه در سوره «والذاریات» میفرماید: «وَ فِی الْارْضِ ایاتٌ لِلْموقِنین» در زمین آیههایی هست برای اهل یقین. انسان هم جزو موجوداتی است که در زمین هستند، ولی او را یک امر جداگانه ذکر میکند: «وَ فی انْفُسِکمْ افَلاتُبْصِرون» [١] و در خود شما، نمیبینید؟ این «در خود شما» حسابش

[١]. ذاریات/ ٢٠ و ٢١.