ميميه مذكوره سيد پادشاه راوندى باشد چنانكه ما بگمان قوى حكم به آن كرديم نمى تواند قائل قصيده ابيوردى باشد ، زيرا أو در سال پانصد وهفت در اصفهان مسموما بدرود زندگانى گفته است ، در صورتيكه سيد پادشاه مذكور بسال پانصد ونوزده مرده است پس قويا محتمل است كه اين ميميه از أبو اسحاق ابراهيم بن يحيى بن عثمان بن محمد كلبى شاعر مشهور معروف به " غزى " باشد كه بسال پانصد و بيست وچهار مرده است ومحقق است كه خلط ومزج در ميان اشعار اين دو شاعر در نتيجه اشتباه وعدم دقت بعضى نويسندگان اشعار اين دو شاعر پديد آمده است حال دو قصيده ء منسوب به ابيوردى در مدح مجد الدين كاشانى ، يعنى صحيح وقابل قبول آن است كه آن دو قصيده نيز از غزى است ، نه از ابيوردى ، زيرا مسلم است كه قبل از سال پانصد وهفت هجري مجد الدين مذكور متوفى در سال پانصد وسى وپنج آن معروفيت وشهرت را نداشته است كه مثل ابيوردىبمدح أو بپردازد ، علاوه بر اين اواخر زمان ابيوردى مصادف بازمان سلطان محمد بن ملكشاه متوفى بسال ٥١١ مى باشد ، كه در زمان أو ترشك نصراني بر كاشان استيلا يافته ، وآن شهر را از ناصح الملوك عزيز الحضرة صفى الدين أبو طاهر اسماعيل كاشى خالوى مجد الدين انتزاع كرده ، وبالاخرة أو را نيز كشته است ، چنانكه در اوائل ترجمه معين الدين در ص ٢٢٢ ديوان راوندى ياد آور شده ايم ، پس بايد عادتا مجد الدين مذكور نيز كه نائب أو بوده است ، منكوب وحامل الاسم زندگى كرده باشد ، در صورتيكه مضمون قصيده بر خلاف اين دلالت مى كند .

پسران قاضى عبد الجبار طوسى قاضى عبد الجبار سه پسر عالم داشته است ، شهاب الدين أبو الحسن محمد ، وجمال الدين أبو الفتح على ، وخطير الدين أبو منصور حسين ، كه هر سه نفر بسال ٥٢٩ كه سال وفات پدرشان باشد زنده بوده اند ،