محمد معروف بمذكر همداني ، وبرهان الدين على غزنوى ، ونظائر ايشان بمنبر مى رفته اند وموعظه مى كرده اند ، واگر احيانا يك نفر از علماء نامى معروف بوعظ يك صفتي بر خلاف اوصاف لازمه معهوده در علماء مى داشت بايستى بطور حتم در ترجمه حال أو بگويند كه اين واعظ فاقد فلان صفت لازمه است ، وبزرگترين شاهد اين مطلب ترجمه امير عبادي معروف بوعظ مى باشد ، كه سمعاني وديگران در ترجمه حال أو تصريح كرده اند ، كما وفاقد بعضى از صفات مترقبه از عالم حقيقي بوده است ، پس از شهرت مصنف بواعظ وموصوف بودن أو بوصف " ملك الوعاظ " مى توان استكشاف نمود كه أو واجد سائر صفات معهوده در يك عالم بزرگ بوده است ، واگر نه مى بايستى بعد از تقييد نام أو بوصف مذكور باين معنى نيز اشاره كنند ، وعلو قدر و عظمت مقام اين عالم در مراتب علمي علاوه بر آنچه گفته شد ازعبارت اول منقوله از همين كتاب معلوم مى شود ، زيرا كلام وى صريح است كه أو مدرسه داشته است ، وتدريس مى كرده است ، وبلكه بيشتر از يك مدرسه داشته است ، چنانكه تقييد " مدرسه " بوصف " بزرگ " دال بر اين مطلب است ، وبالاتر از همه اينها در دلالت بر اين مقصود كلمه " الشيخ " در صدر ترجمه است زيرا مطابق مثل " كل الصيد في جوف الفراء " اين لفظ كلمه ء جامعه ايست كه كشف از تضلع أو در كمالات و علوم مى كند ، واين معنى در نظر اهل فن روشنتر از آفتاب است .

٢ - تقديم منتجب الدين كتاب " بعض مثالب النواصب " را بر سائر آثار مصنف در ذكر اشعار باين دارد كه آن كتاب معروفترين اثر أو بوده است ، وسائر تصانيف أو باين درجه شهرت نداشته است .

٣ - چنانكه در مقدمه وتعليقات " نقض " بيان كرده ايم شيخعبد الجليل كتاب خود را بنام " بعض مثالث النواصب " موسوم نداشته است واز طرفي هم مى بينيم كه منتجب الدين كه اوثق واضبط وابصر اهل زمان خود باين قبيل امور بوده است آن را باين اسم معرفى مى كند ، واز ضم اين دو مقدمه علمي بهمديگر مى توان نتيجه گرفت