نفس مراد بدوناله از دهان ميرفت سخن غرض بدو از لب همى فغان آمد هزار شكر وسپاس از خداى عزوجل كه باز چشمم بر صدر انس وجان آمد ترا سعادت بادا كه تا نه بس گويند كه فتح نامه خيلت ز اصفهان آمد چو مصطفى بمدينة ز مكه هجرت كرد بفتح مكه بشارت ز آسمان آمد بر آسمان جلالت زاوج برج شرف دو كوكب چو شما را چو اقتران آمد قرين جاه شما باد اقتران سعود چنانكه منشأهر دولت اين قران آمد چنانكه ملاحظة ميشود ٢٢ قصيده مذكوره در مدح عز الدين يحيى ، وبقيه در مدح قاضى أبو العلاء صاعد است ، كه خانه اش را خراب كرده بودند ، وقاضي از آنجا فرارى شده ، وبسيد مذكور پناهنده و مهمان وارد شده بوده است ،