فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٣٣٣ - عبدالله بن الحسن الأصغر

يکى طفلى برون آمد زخرگاه

سوى شه شد روان چون قطعه ماه

هواى ديدن شه داشت بر سر

بدى شه زاده قاسم را برادر

در آن دم خواهران را گفت آن شاه

که اين کودک برون نايد زخرگاه

ندارند اين جماعت رحم برما

نه بر کودک نه بر پير ونه بر ما

گريزان از حرم گرديد آن ماه

دوان تا رفت در آغوش آن شاه

شهش بگرفت همچون جان شيرين

بگفت اى يادگار يار ديرين

چرا بيرون شدى از خرگه اى جان

نمى بينى مگر پيكان پرّان

بناگه کافرى زآن قوم گمراه

حوالت کرد تيغى بر سر شاه

ز بهر حفظ شه کودک حذر کرد

بر آن تيغ دست خود سپر کرد

جدا گرديد دست کودک از بن

بشه گفتا ببين چون کرد با من

چه ديدش حرمله آن کفر بدبخت

بزد بر سينه اش تيرى چنان سخت

که کودک جان بداد وبى مهابا

پريد از دست شه تا نزد بابا

وإن أنس ملأشياء لم أنس سيّداً

نمته الأُباة الغرّ من آل هاشم

تقارب منه العمر حتّى كأنّه

لسرعته في الدهر أحلام نائم

عدا يطلب المولى وقد حال بينه

وبين لقاء السبط جيش البهائم

وأشرق من بين البيوت كأنّه

ذكاء تجلّى ضوئها للعوالم

وكان أبو الأحرار أوصى لأُخته

لتحفظ هذا الشبل من سيف ظالم

وقد شغلت بالحزن عنه أما درت

سليل عليّ ضيغم في الضياغم

فصاحت به والأُمّ تعدو ورائه

بنيّ ائتد لي لا تزد في مآتمي