فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٣٠١ - مولانا باب الحوائج أبوالفضل العبّاس عليهالسلام

بسوى آب شد سقّاى محشر

برزم اندر بُدِى سبط پيمر

بآب اندر شدى ميراب هستى

چه سيل کوهسار آنسوى پستى

يم رحمت چه در يم شد شناور

خميد از پشت خنک کوه پيکر

کف کافيش پر بنمود از آب

که سازد لعل خشک از آب سيراب

بياد تشنگان وادى غم

فراتش در نظر شد بحرى از سم

بخود مى گفت باشد از ادب دور

که من سيراب وشه از آب مهجور

ويمّم الفرات ساقي المحشر

لنصرة ابن المصطفى المطهّر

بدى كسيل قاصداً جمع العدى

من قمم الشمّ جرى منحدر

كأنّه فوق الجواد راكباً

يلملم أعظم به من منظر

مدّ يداً تغترف الماء لكي

يطفئ حرّاً في الحشى من سعَر

تذكّر العطشى بوادي كربلا

فأصبح الفرات بحراً من شري

فقال لا لن أرتوي وسيّدي

بكبد من الظما منفطر

صف دشمن دريدى همچه کرباس

بيامد بر سر بالين عبّاس

فرود آمد ززين آن با جلالت

چه پيغمبر زمعراج رسالت

بدامن برگرفت آنکه سرش را

همى بوئيد خونين پيکرش را

برآورد از دل تفديده آهى

که سوزانيد از مه تا به ماهى

بگفتش که اى سپه دار قبيله

زمرگت مر مرا کم گشت حيله

شکستى پشتم اى شمشاد قامت

نمى يابد درستى تا قيامت