فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٢٩٩ - مولانا باب الحوائج أبوالفضل العبّاس عليهالسلام

وانبرى يطلب الخيم ليروي

من عيال السبط الفم الظمئانا

وأتته السهام تترى كأنّ

السحب تنهلّ وابلاً هتّانا

أثبتته السهام حتّى عليه

أرسل الجود دمعه الأرجوانا

سال دمع السقاء يبكي على الساقي

تردّى حمر الثياب عيانا

نفد الدمع من سقاء ولم ينفد

ثواب أحيا به الإنسانا

ظلّ حتّى يوم النشور يرجي

طالبوه من ربّهم رضوانا

چونکه نوبت بر بنى هاشم رسيد

ساخت ساز جنگ عبّاس رشيد

محرم سرّ وعلمدار حسين

در وفادارى علمدار نشأتين

در مبحث ثالث خورشيد وماه

روز خصم از بين او شد سياه

در شجاعت يادگار مرتضى

داده بر حکم قضا دست رضا

خواست در جنگ عدو رخصت زشاه

گفت شاهش کى علمدار سپاه

چون علم گردد نگون در کارزار

کار لشکر يابد از وى انفطار

گفت تنگ است اى شه خوبان دلم

زندگى باشد از اين پس مشکلم

زين قفس برهان من دلگير را

تا بکى زنجير بايد شير را

گفت شه چون نيست زين کارت گريز

اين زپا افتاد کان را دست گير

جنگ کين بگذار آبى کن طلب

بهر اين افسردگان خشک لب

گفت سمعاً اى امير انس وجان

گرچه باشد قطره آبى بجان

شد بسوى آب تازان با شتاب

زد سمند باد پيما را به آب

بى محابا جرعه اى در کف گرفت

چون بخويش آمد دمى گفت اى شگفت

تشنه لب در خيمه سبط مصطفى

آب نوشم من زهى شرط وفا

زاده شير خدا با مشک آب

خشک لب از آب بيرون زد رکاب