معاد و جهان پس از مرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥ - ريشههاى معاد در اعماق فطرت

در انجام وظيفه تكاهل نورزيده‌ام. گرد تنبلى نگشته‌ام.

هتك احترام مقدسات را روا نداشته‌ام.

از بنده‌اى نزد آقايش سعايت نكرده‌ام.

نان كسى را نبريده‌ام.

كسى را گريه نينداخته‌ام.

آدم نكشته‌ام.

نوارها و آذوقه اموات را ندزديده‌ام. [١]

زمين كسى را غصب نكرده‌ام ....

شير از دهان اطفال شير خوار نگرفته‌ام.

هيچ نهرى را قطع نكرده‌ام.

من پاكم، پاك ....

اى قضات! امروز كه روز حساب است اين مرحوم را به خود راه دهيد كه گرد گناهى نگشته دروغ نگفته. بدى نمى‌داند چيست در زندگى و معاش جانب حق و انصاف را فرو نگذارده، اعمال او مورد توجه مردم و موجب خشنودى خدايان (فرشتگان) بوده، او گرسنگان را پوشانيده، در راه خدا قربان كرده و به اموات غذا رسانيده، دهانش پاك است و هر دو دستش نيز پاك ...».

«آلبرماله» پس از نقل اين سخن مى‌گويد: «از اين عبارات به خوبى روشن مى‌شود كه مردم مصر معاصى كبيره و حسنات و مستحبات را

[١]. گويا مردم مصر مى‌پنداشتند كه مردگان پس از بازگشت به اين جهان نياز به اثاث البيت و غذا دارند، لذا يك دست اثاثيه و مقدارى غذا با آنها دفن مى‌كردند. منظور از نوار نيز ظاهراً همان نوارهاى موميائى است كه بر اندام مردگان مى‌پيچيدند.