معاد و جهان پس از مرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٩ - اگر مرگ نقطه پايان باشد آفرينش جهان بيهوده خواهد بود

آيا اين شبيه به آن نيست كه كودكى را در يك رحم مصنوعى پرورش دهند آنگاه كه ورزيده و آماده زندگى شد او را بكشند؟

بنابراين آن كس كه ايمان به خدا و حكمت او دارد نمى‌تواند انكار كند كه با مرگ آدمى حيات او برچيده نمى‌شود.

در قرآن مجيد در چند مورد به اين استدلال اشاره شده و با بيان كوتاه و لطيف در ضمن استفهام انكارى تجسم يافته است:

«أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثًا وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ‌؛ آيا گمان كرديد ما شما را بيهوده آفريديم و شما به سوى ما باز گردانده نمى‌شويد؟» [١]

در اينجا عدم رجوع به سوى پروردگار (يعنى رستاخيز و ادامه حيات و حركت به سوى نقطه بى نهايت هستى) مساوى با عبث بودن آفرينش معرفى شده كه اگر پاى معاد و زندگى پس از مرگ در ميان نيايد، آفرينش به بيهودگى خواهد انجاميد.

«أَ يَحْسَبُ اْلإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى* أَ لَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنى‌* ثُمَّ كانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى* فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ اْلأُنْثى‌* أَ لَيْسَ ذلِكَ بِقادِرٍ عَلى‌ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى‌؛ آيا انسان چنين مى‌پندارد كه بى هدف رها مى‌شود؟ آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحم ريخته مى‌شود نبود؟ سپس بصورت خون بسته‌اى در آمد و خداوند او را آفريد و موزون ساخت و دو زوج مرد و زن از آن آفريد! آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟» [٢]

روى سخن در اينجا با منكران رستاخيز است، كه اگر به زعم آنها همه‌

[١]. سوره مؤمنون (٢٣)، آيه ١١٥.

[٢]. سوره قيامت (٧٦)، آيه ٣٦ تا ٤٠.