معاد و جهان پس از مرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣ - منطق اسلام درباره كيفيت معاد

تنهايى مى‌تواند انسانى بسازد كه در همه چيز مانند او است، بلكه به يك معنى خود اوست.

مگر روز اول، ما يك موجود تك سلولى نبوديم كه از طريق تكثير تصاعدى نمو كرده و تدريجاً اعضاء مختلفى پيدا نموديم، آيا همه اين اعضاء و اجزاى آن از تقسيم همان سلول واحد نخستين به وجود نيامده‌اند؟ يعنى سلول نخستين نمو كرد و تبديل به دو سلول شد و آن دو نمو كردند و تبديل به چهار سلول شدند، و همين طور افزايش يافتند و همه عضلات بدن را ساختند، بنابراين هر سلول به تنهايى اين استعداد را دارد كه سازنده تمام بدن انسان گردد.

گاه مى‌شود كه بر اثر يك حادثه قطعه گوشتى از بدن يك انسان جدا مى‌گردد ولى مى‌بينيم به مرور زمان سلول‌هاى اطراف نمو كرده و جاى خالى را پر مى‌كنند و جزء از دست رفته را مى‌سازند.

٦- آيا شخصيت ما از نظر جسمانى با كم و زياد شدن مواد و كوچك و بزرگ شدن آن تغيير مى‌كند؟ مسلماً نه.

فى المثل ما روز اول يك نطفه تك سلولى بوديم، پس از گذشتن چند هفته تبديل به جنينى شديم كه شايد چند گرم بيشتر وزن نداشت، و پس از چند ماه وزن ما به دو سه كيلو رسيد، و به همين صورت متولد شديم براى ما نام انتخاب كردند و به همان نام شناسنامه گرفتند اما با گذشت زمان ما كه در لحظه تولد چند كيلو بيشتر وزن نداشتيم، يك انسان بزرگ سال به وزن هفتاد كيلوگرم- مثلًا- شديم، و اى بسا در سراشيبى زندگانى در آينده عضلات و استخوان‌هاى ما آنچنان تحليل برود كه وزن ما به چهل كيلوگرم تنزل يابد.