پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٧ - تفسير و جمعبندى

متعدد به خوبى نشان مى‌دهد كه آن حضرت از همان آغاز عمر در «معرفت اللَّه» ثابت قدم بود.

به هر حال اين آيه تأكيد ديگرى است بر مسأله پذيرش وحى به عنوان مهمترين منبع معرفت، چرا كه قرآن را هم «روح» ناميده، و هم «نور» و هم مايه «هدايت»

در هشتمين آيه‌ از پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم نيز فراتر رفته، و با اشاره كوتاهى به تمام انبيا پيشين مى‌گويد: آنها نيز مردانى بودند كه بر آنها وحى فرستاده مى‌شد، و اگر نمى‌دانيد برويد و از اهل اطلاع بپرسيد، آنها نيز همگى با اين منبع معرفت در ارتباط بودند.

نهمين آيه‌ سخن از «بينات» و نزول كتب آسمانى و قوانين حق و عدالت بر رسولان الهى مى‌گويد كه در يك دست «معجزات» و در دست ديگر «كتاب» و «قانون» داشتند، تا مردم قيام به عدالت كنند، و ظلم و بيدادگرى برچيده شود، آرى آنها هم اين امور مهم را از منبع وحى دريافت مى‌داشتند.

دهمين آيه‌ از تنزيل و فرو فرستادن «ذكر» يعنى آياتى كه مايه بيدارى است سخن مى‌گويد، و در عين حال وعده مى‌دهد كه خدا حفظ اين آيات را از هرگونه تحريف و اضافه و نقصان و محو نابودى بر عهده گرفته است، پس وسيله بيدارى و آگاهى مردم وحى است، و چون خداوند حافظ آن است اصالت آن به عنوان يك منبع معرفت محفوظ مى‌ماند.

در آيه يازدهم‌ مى‌فرمايد: ما آيات را براى شما تبيين كرديم اگر اهل تعقل باشيد، و اين خود دليل روشنى است بر اين‌كه آيات الهى عقل‌ها را بيدار مى‌سازد و مايه حركت انديشه هاست.