ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٧٨ - تفسير

بيان آيه ٢٧٤

شأن نزول:

ابن عباس مى‌گويد اين آيه درباره حضرت على (ع) نازل گشت زيرا او چهار درهم داشت يك درهم در روز يك درهم در شب يك درهم در پنهانى و يك درهم آشكارا انفاق نمود و همين مطلب از امام جعفر صادق و امام محمد باقر (ع) نقل شده است.

و از ابو ذر و اوزاعى نقل شده كه اين آيه در مورد انفاق اسبان در راه خدا نازل گشته است و بعضى گفته‌اند اين آيه عموميت دارد و هر كسى به اين كيفيت در راه خدا انفاق كند مشمول آن خواهد بود. بنا بر اين، ما مى‌گوئيم اين آيه نخست درباره على (ع) نازل گشت و هر كسى به اين نحو انفاق كند مشمول حكم آن نيز مى‌باشد ولى چون على (ع) بر همه سبقت داشته است داراى فضيلت بيشترى مى‌باشد.

تفسير:

سپس خداوند كيفيت انفاق و پاداش آن را يادآورى مى‌كند(الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً) آنان كه مالهاى خود را در شب و روز پنهان و آشكارا انفاق مى‌نمايند يعنى در تمام حالات انفاق مى‌كنند زيرا صدقات وقتى غير از اين اوقات ندارند(فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ) (پاداش آنها نزد خداست) وجه اينكه حرف «فاء» در «فلهم» در اينجا آمده اينست كه برساند پاداش در اثر انفاق در اطاعت خدا بدست مى‌آيد(وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ) خوفها و وحشتهاى قيامت بر آنها نيست.

(وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ) و آنان در قيامت محزون و غمناك نمى‌باشند و بعضى گفته‌اند يعنى از نابود شدن پاداش و نقصان آن خوفى بر آنها نيست و در اثر آن محزون نمى‌گردند.