ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣١ - تفسير

خود از ديگران سزاوارترند دليل آن اينست كه جاى ديگر ميفرمايد(وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى‌)[١] (اگر از شير دادن در سختى قرار گرفتيد پس از ديگرى بخواهيد او را شير دهد) سپس مدت شير دادن را بيان مى‌نمايد:( (حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ)) دو سال تمام كه ٢٤ ماه است و جهت اين كه (كاملين) «تمام» را آورده با اين كه دو سال اين معنا را ميرساند اينست كه گاهى به كمتر از دو سال هم دو سال گفته مى‌شود مثل اين كه گفته مى‌شود من يك ماه راه رفتم يا اين كه نزد فلان شخص يك سال ماندم و منظورش تقريباً يك ماه يا تقريباً يك سال است از اين رو (كاملين) را آورده كه معلوم شود منظورش دو سال تمام و واقعى است.

و اين جمله در مقام بيان دو جهت است يكى مستحبّ و ديگرى واجب. اما مستحبّ اينست كه دو سال تمام شير داده شود و واجب آن اينست كه شير دهنده فقط مزد دو سال شير دادن را طلب دارد و اگر زيادتر شير داد اجرتى طلب كار نيست. و اختلاف شده كه آيا همه كودكان دو سال شير طلب دارند يا بعضى از آنها. ابن عباس مى‌گويد: دو سال براى فرزندانى است كه شش ماهه متولد شده‌اند و اگر هفت ماهه متولد شدند ٢٣ ماه شير طلب دارند و اگر نه ماهه بدنيا آمدند ٢١ ماه شير مى‌خواهند منظور اينست كه مجموع دوران باردارى و شير دادن ٣٠ ماه گردد. و دانشمندان ما (شيعه) نيز همين نحو مى‌گويند چه فرموده‌اند اگر از ٢١ ماه كمتر بكودك شير داده شود به او ستم شده است.

و ثورى و جمعى ديگر مى‌گويند اگر ميان پدر و مادر اختلافى واقع شد بايد شير كودك دو سال باشد و كم و زياد نگردد.

و نزد ما (شيعه) شير دادن زيادتر از دو سال از نظر احكام رضاع و آوردن حرمت، حكمى و اثرى ندارد.

ابن عباس و ابن مسعود نيز همين را گفته‌اند و بيشتر از دانشمندان مى‌گويند:

منظور از آيه در دو سال شير دادن اينست حرمتهايى كه از نظر شير دادن پديد مى‌آيد

[١]- آيه ٦ از سوره طلاق