ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٤ - تفسير

بيان آيه ٢٦٤

شرح لغات:

رئاء- اصل آن از رؤيت است و كسى كه عملى ريايى و براى مردم انجام ميدهد ميخواهد كه مردم آن را ببينند و روى اين مناسبت بآن «رئاء» گفته‌اند.

صفوان- كه براى يك مصداق «صفوانه» گفته ميشود مانند «سعدان و سعدانة، مرجان و مرجانه»: سنگ صاف و سخت.

تراب- خاك و «ترب» هم بهمين معنا است و به مردى كه از فقر و نادارى خاك- نشين نشده ميگويند: «ترب الرجل» و آيه كريمه «مسكيناً ذا متربه» هم بهمين معنا است يعنى فقيرى خاك نشين.

وابل- باران تند و «وبال» بد عاقبتى است.

صلد- سنگ سخت و صاف و زمين «صلد» آن زمينى است كه چيزى از آن نميرويد از نظر سختى.

تفسير:

پس از آنكه در آيات گذشته براى افزايش پاداش مثالهايى زد اينك براى تأكيد بيشتر ميفرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‌) اى كسانى كه خدا و پيامبر را تصديق كرده و ايمان آورده‌ايد باطل نكنيد صدقات خود را با منت گذاردن بر فقير يا بر خدا، و آزار كردن آن كسى كه باو انفاق نموده‌ايد و براى باطل شدن عمل در صورت منت و اذيت مثالى ميزند.

(كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ) مانند كسى كه مالش را براى رياء و ديدن و خوش آيند مردم انفاق ميكند. در اين قسمت، مؤمن و كافر داخل‌اند وقتى براى رياء عملى انجام دهند.