ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٦١ - تفسير

بيان آيه ٢٦٩

تفسير:

در اين آيات خداوند يك وصف و صفت خود را بيان ميكند:

(يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ) حكمت را بهر كس كه بخواهد ميدهد. در اينكه مقصود از «حكمت» چيست وجوهى گفته‌اند:

١- علم به قرآن و آگاهى از ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه و مقدم و مؤخر و حلال و حرام و مثل‌هاى آن (از ابن عباس و ابن مسعود).

٢- رسيدن به واقع و حقيقت در عمل و گفتار (از مجاهد).

٣- علم دين (از ابن زيد).

٤- نبوت و پيامبرى (از سدى).

٥- معرفت به خدا (از عطا).

٦- فهم (از ابراهيم).

٧- ترس از خداوند (از ربيع).

٨- قرآن و فقه (از حضرت امام صادق ٧ و از مجاهد نيز نقل شده است).

٩- علم و دانشى كه فائده و منفعت آن بزرگ و زياد است و اين وجه جامع همه وجوه و اقوال ديگر ميباشد.

١٠- آنچه خداوند به انبياء و پيامبران و امت‌هاى آنان داده است از كتاب و آيات و نشانه‌ها و دليل‌ها كه آنها را به شناسايى خدا و دين او راهنمايى ميكند كه اين خود تفضل و رحمتى است از طرف پروردگار و بهر كس كه بخواهد ميدهد. (از ابى على جبائى).

علت اينكه به علم، «حكمت» گفته شده اينست كه علم هميشه انسان را به نيكى‌