ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨٣ - تفسير

٢ قول گفته شده است:

١- پس از آنكه موعظه و حرمت ربا و پذيرفتن آن آمد كار او به خدا واگذار مى‌شود اگر خواست او را حفظ كند و بر توبه خويش ثابت ميدارد و اگر هم نخواست او را بخود واگذار مى‌كند.

٢- يعنى اگر توبه نكرد و با اينكه آن را حرام مى‌داند مرتكب آن گشت كار او بخدا واگذار مى‌شود اگر خواست او را مطابق عدالتش عذاب مى‌كند و اگر نخواست با لطف خويش عفوش مى‌نمايد.

٣- يعنى كار او بخدا واگذار شده است كه در رباهايى كه در پيش، خورده كيفرش نكند(وَ مَنْ عادَ) و كسى كه پس از حكم حرمت ربا باز هم بر ربا خوارى برگشت يا كسى كه دوباره آنچه را در پيش ميگفت (كه معامله ربايى مثل معامله غير ربايى حلال است) بزبان جارى كرد(فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ) پس آنان براى هميشه در آتش خواهند بود. زيرا چنين گفته‌اى از كسى سر مى‌زند كه كافر و معتقد به حليت ربا است از اين جهت به عذاب هميشگى تهديد گشته است.

فقهاء بالاتفاق ميگويند ربا در معامله نقدى و نسيه هر دو مى‌آيد ولى بعضى از پيشينيان گفته‌اند: ربا فقط در نسيه است در زمان جاهليت فقط ربا در مورد تأخير افتادن طلب، از وقت مقرر به وقت ديگر بود كه در مقابل تأخير، مبلغى زيادتر ميگرفتند و اختلافى نيست در اين كه اين قسمتها حرام است. از على (ع) نقل شده كه رسول اكرم ٦ در مورد ربا پنج دسته را لعنت فرمود: رباخوار، ربادهنده، دو گواه و نويسنده آن و فرمود خداوند هر جمعيتى را كه خواست هلاك كند ربا را در ميان آنان پديد آورد.

و نيز از آن حضرت نقل شده كه فرمود: ربا هفتاد گناه بزرگ است و آسانتر از همه آنها مثل اين است كه با مادر خود عمل جنسى انجام دهد.

و جميل بن دراج از امام جعفر صادق (ع) نقل كرده كه فرمود: گناه ربا نزد خدا زيادتر از اين است كه كسى هفتاد مرتبه با محرم خود در خانه كعبه زنا كرده باشد.