در كشور ما نيز اين شيوه از دموكراسى اعمال مى‌گردد و عملا مردم در همه ارگانها و نهادهاى حكومتى، با شركت در انتخابات گوناگون نمايندگان خود را انتخاب مى‌كنند‌؛ افرادى چون رئيس جمهور، نمايندگان مجلس و...

اما امروزه دموكراسى معناى خاص‌ترى پيدا كرده است و رژيمى را دموكرات تلقى مى‌كنند كه در آن دين نقشى نداشته باشد. البته اين شيوه از دموكراسى دين را نفى نمى‌كند، اما دين را از دخالت در امور سياسى و اجتماعى منع مى‌كند و اجازه نمى‌دهد مجريان قانون در مقام اجراى قانون صحبت از دين بكنند و هيچ دستورى و هيچ بخشنامه‌اى نبايد بر اساس احكام و ارزشهاى دينى صادر شود. بر طبق اين تفسير جديد كه دولت‌هاى استعمارى ارائه مى‌دهند و در راستاى منافع و مقاصدشان آن را به اجرا در‌مى‌آورند، دموكراسى مساوى است با رژيم لائيك و سكولار، رژيمى كه به هيچ نحوى به دين اجازه نمى‌دهد كه در شؤون سياسى و اجتماعى آن رژيم دخالت داشته باشد. حتى اگر خود مردم هم بگويند ما اين دين را مى‌پذيريم و مى‌خواهيم در مراكز دولتى و رسمى به مراسم دينى‌مان عمل كنيم، بازخواسته مردم را مخالف دموكراسى تلّقى مى‌كنند. اگر شنيده مى‌شود در كشورى چون فرانسه ـ كه به عنوان مهد آزادى و دموكراسى شناخته مى‌شود ـ از ورود يك دختر با حجاب به دبيرستان و دانشگاه جلوگيرى مى‌كنند يا وقتى در انتخاباتى كه در الجزاير برگزار مى‌شود و يك حزب اسلام گرا پيروز مى‌شود و بر اساس اصول دموكراسى و قوانين آن كشور مى‌خواهد دولت تشكيل دهد و احكام اسلامى را اجرا كند، مخالفان كودتا مى‌كنند و پس از ابطال انتخابات، سران آن حزب را دستگير و زندانى مى‌كنند و آن حزب را منحل و غيرقانونى اعلام مى‌كنند، بر اين اساس است كه جلوگيرى از دين را يكى از شؤون دموكراسى تلقى مى‌كنند و مى‌گويند نظام ما يك نظام لائيك است و بايد هيچ نشانى از دين در مؤسسات رسمى ديده نشود. پوشيدن روسرى علامت طرفدارى از دين است و در مؤسسات رسمى مثل مدرسه دولتى نبايد از آن استفاده شود.

بنابراين سه تفسير و سه معنا از دموكراسى وجود دارد: ١ـ دموكراسى به معناى دخالت مستقيم مردم در امور حكومتى كه در مدت زمان كوتاهى در يونان باستان اجرا شد و سپس منقرض گشت. ٢ـ دخالت مردم در حكومت به وسيله انتخاب نمايندگان،