پاسخ استاد به جوانان پرسشگر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٣ - پرسش

قضاوت كند، فاسق و كافر و ظالم معرّفى مى‌كند.

«... وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ فَأولئِكَ هُمُ الْكافِروُنَ»[١]

و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمى‌كنند كافرند.

«... وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الظّالِمُون»... «وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما اَنْزَلَ اللّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الفاسِقُونَ»[٢]

آيا كسى كه آيات قرآن را با اين لحن ملاحظه كند، احتمال مى‌دهد كه احكام قضايى اسلام تنها مربوط به زمان پيامبر و حدّاكثر بيست سال پس از آن است و پس از آن كارآيى خود را از دست داده و احكام قضايى به عهده مردم سپرده شده است؟ يا برداشتش اين خواهد بود كه مفاد آن آيات اين است كه در هيچ شرايطى و زمانى نبايد حكم خدا را زير پا نهاد و از آنها تجاوز كرد؟

«... وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدودَ اللّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظّالِموُنَ»[٣]

و هر كس از حدود الهى تجاوز كند، ستمگر است.

بعلاوه، اگر مضمون برخى آيات چندان آشكار و صريح نبود و تا حدّى ابهام داشت، وظيفه دين‌شناس است كه تشخيص دهد مفاد آن آيات اختصاص به زمان خاصّى دارد، يا از اطلاق زمانى برخوردار است، آيا اختصاص به قوم خاصّ و اعراب جزيرة‌العرب دارد و يا ساير افراد نيز مشمول قوانين مذكور در آن آيات مى‌گردند؟