تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاف أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الاخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ»[١]

كيفر آنها كه با خدا و پيامبرش به جنگ بر مى‌خيزند و اقدام به فساد در روى زمين مى‌كنند (با تهديد اسلحه به جان و مال و ناموس مردم حمله مى‌برند) فقط اين است كه اعدام شوند، يا به دار آويخته گردند يا دست و پاى آنها، به عكس يكديگر بريده شوند، و يا از سرزمين اسلامى تبعيد گردند. اين رسوايى آنها در دنياست، ودر آخرت مجازات عظيمى خواهند داشت.

پس كسانى كه به آشوب و شورش عليه حكومت اسلامى دست زدند محارب و مفسد فى الارض هستند و بايد مجازات اسلامى در حق آنها اجرا گردد.

كسانى كه آزادى را مطلق و بدون حد و مرز و به عنوان يك ارزش استثنا ناپذير مطرح مى‌كنند، و در مقابل خشونت را به عنوان يك ضد ارزش مطلق قلمداد مى‌كنند و مى‌گويند: حتى در مقابل كسانى كه عليه نظام قيام مى‌كنند و دست به خشونت مى‌زنند نبايد خشونت نشان داد و بايد با مهربانى، رأفت و رحمت الهى و اسلامى با آنهابرخورد كرد‌؛ بى شك نگرشى نادرست دارند و اگر در مقابل مجرمان و متخلفان و آشوبگران و كسانى كه مساجد را به آتش مى‌كشند، اموال مردم را آتش مى‌زنند، رعب و وحشت ايجاد مى‌كنند با لبخند و عطوفت و مهربانى برخورد كنيم، اين برخورد، چراغ سبزى است براى آشوبگران كه مجدداً مى‌توانند دست به آشوب و اغتشاش بزنند و زمينه براى اقدامات بعدى آشوبگران فراهم مى‌آيد.

پس اگر با آشوبگران برخورد قاطع صورت نگيرد زمينه تكرار آشوب فراهم مى‌شود و بايد توجه داشت كه اگر اسلام احكام جزايى سختى را در مورد دزد و ساير جنايت پيشه‌گان و بخصوص محارب در نظر گرفته است، براى اين است كه ديگر كسى جرأت نكند دست به جنايت و آشوب بزند و دشمنان و آشوبگران و متخلفان، از كيفر جنايت خود بترسند.

چه اينكه موضوع ترساندن مجرم و دشمن حكمت بزرگى دارد كه قرآن بدان اشاره كرده است و بايد مسلمانان و سياستگذاران نيز بدان توجه داشته باشند:

«وَ أَعِدُّوا لَهُم ما اسْتَطَعْتُمْ من قُوَّة و مِن رباطِ الخَيلِ تُرهِبونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّكُم و

[١] مائده / ٣٣.