با اين حال، امروزه كسانى با گرايش پوزيتيويستى يادشده مى‌گويند: نبايد كسى افكار ارزشى خود را مطلق كند. چون فكر ارزشى هر كس تابع سليقه اوست و ربطى به فكر ارزشى ديگران كه تابع سليقه خودشان است ندارد و كسى نبايد سليقه ديگران را تخطئه كند و بگويد سليقه من و نظام ارزشى پذيرفته شده من تنها نظام ارزشى خوب است. بى‌شك چنين برداشتى مبتنى بر پوزيتيويسم اخلاقى است كه مبنا و ملاك آن سليقه و خواست مردم است و اين گرايش از ريشه فاسد و باطل است و با اسلام و مكاتب صحيح فلسفه اخلاق سازگار نيست.

بسيارى از غربى‌ها از عهد رنسانس به اين سو، مفاهيم دينى را در زمره ارزش‌ها قرار داده‌اند، بخصوص آن دسته از مفاهيم و گزاره‌هاى دينى كه مربوط به دستورات دينى و مناسك دينى است از سوى ديگر، چون ارزش‌ها را نسبى و قراردادى مى‌دانند، مفاهيم و گزاره‌هاى دينى را نسبى و اعتبارى مى‌شمارند و براى آنها ارزش مطلق قائل نيستند بر همين اساس مى‌گويند، همه اديان مى‌توانند خوب و بر حق باشند: اين دين براى پيروان خود خوب و حقّ است و آن دين نيز براى پيروان خود خوب و حقّ است و نبايد كسى نظر و گرايش دينى خود را مطلق كند و نبايد گفت فقط دين اسلام صحيح و حقّ است و ساير اديان عالم باطل‌اند. چه اين كه دين اسلام از يك سلسله مفاهيم ارزشى و يك سرى بايدها و نبايدها تشكيل شده است‌؛ مثل دستور به انجام فلان كار و ترك بهمان كار و يا دستور به اين كه نماز بخوانيم، روزه بگيريم، دروغ نگوييم، به نامحرم نگاه نكنيم و به مال و ناموس مردم تجاوز نكنيم. طبيعى است كه وقتى ارزش‌ها نسبى و قراردادى بودند، مفاهيم دينى نيز نسبى خواهند بود و در نتيجه، اسلام عبارت است از يك سلسله اعتباريّات و قراردادها.

با توجه به گرايش پوزيتيويستى و قراردادن مفاهيم دينى در زمره مفاهيم ارزشى است كه به ما مى‌گويند: شما حق نداريد دين خود را بر ديگران تحميل كنيد و از آنها بخواهيد كه مسلمان شوند. آيين اسلام براى مسلمانان ـ كه به دليل ذوق و سليقه‌شان آن را برگزيده‌اند ـ پسنديده است و آيين يهوديت هم براى يهوديان. چون اين آيين‌ها و اديان نسبى هستند و هيچ يك مطلق نيستند. وقتى آن اديان و ارزش‌ها نسبى و تابع قراداد بودند، حكم آنها نسبت به مردم و جوامع گوناگون و نيز زمان‌هاى گوناگون متفاوت