امامت از ديدگاه عقل و نقل - کریمی، جعفر - الصفحة ٦٥
رهبرى» است كه اطاعت از آن بر مردم واجب است. «١»
٢- شهادت روايات بر نزول آيه در شأن حضرت على عليه السلام: از جمله شواهد بر اثبات تفسير دوم، روايات بسيارى است كه در كتب اهل سنّت و شيعه ذكر گرديده، مبنى بر اينكه آيه مزبور در شأن على عليه السلام نازل شده است. «٢» آن حضرت در حال ركوع، انگشتر خودرا به فقير بخشيد و تنها كسى كه چنين كرد، آن حضرت بود. باتوجه به كثرت رواياتى كه در اين باره آمده، نمىتوان اين روايات را ناديده گرفت. به تعبير علّامه طباطبائى قدس سره، اگر بنا باشد در تفسير آيهاى از قرآن، اين همه روايات ناديده گرفته شود، پس بايد در تفسير آيات قرآن، بهطور كلى، بههيچ روايتى توجه نكنيم. «٣»
در اينجا، به ذكر يك نمونه از اين روايات كه در كتب شيعه و سنّى نقل شده مىپردازيم:
از ابوذر غفارى نقل شده كه گفت: روزى نماز ظهر را با رسول خدا صلى الله عليه و آله خواندم كه سائلى وارد مسجد شد و از مردم تقاضاى كمك كرد، ولى كسى چيزى به او نداد. او دست خود را به آسمان بلند كرد و گفت: خدايا تو شاهد باش كه من در مسجد رسول تو تقاضاى كمك كردم، ولى كسى جواب مساعد به من نداد. در همين حال، على عليه السلام، كه در حال ركوع بود، به انگشت كوچك دست راست خود، كه انگشترى در آن بود، اشاره كرد.
سائل نزديك آمد و انگشتر را از دست آن حضرت بيرون آورد. پيامبر صلى الله عليه و آله كه در مسجد بود و اين جريان را مشاهده نمود، سرش را بهسوى آسمان بلند كرد و عرضه داشت:
خداوندا، برادرم، موسى، از تو تقاضا كرد و گفت: خدايا، سينهام را وسيع گردان و كارم را آسان ساز و گره از زبانم بگشاى تا مردم گفتارم را درك كنند و هارون، برادرم، را وزير و ياورم قرار ده و بهوسيله او، نيرويم را زياد كن و در كارهايم شريكش ساز. خدايا، تو در قرآن ناطقت اينگونه پاسخ او را دادهاى كه: به زودى، بهوسيله برادرت، تو را در كار نبوّت كمك مىكنيم و براى شما نسبت به آيات خود سلطنتى قرار مىدهيم تا به شما دست نيابند. خدايا، من