آسمانى، بيت المقدس مظهر اجتماع تمام بشريت، گرداگرد يك ايمان مشترك است كه فداكارى ابراهيم، اقدام بنيادين آن را تشكيل مى‌دهد. بدين جهت است كه در مدت يازده قرن است كه مسلمانان نگهبان و امانت‌دار آن بوده‌اند، مكانهاى مقدس را محترم شمرده‌اند و به تمام زايران مذاهب ديگر، اجازه ورود به آنجا را دادند. آنگاه كه صلاح الدين ايّوبى، بيت المقدس را آزاد نمود، اوّلين دستورى كه صادر كرد، بازگشايى آن به روى يهوديان و تمام مسيحيان بود؛ در حالى كه صليبيان، يهوديان و مسيحيان معتقد و مسلمانان را يا قتل عام كرده و يا از آنجا رانده بودند. جنگهاى صليبى در حكم يك «صهيونيسم مسيحى» بود، به همان‌گونه كه صهيونيسم سياسى كنونى يك «جنگ صليبى يهودى» مى‌باشد، و در هر دو صورت، نوعى فساد معنويت و ايمان است» «١».