مقدمه ...
تاريخ، حكايت از زندگى اجتماعى بشر دارد، اين زيست مستمر اجتماعى باعث شده؛ است تا او را موجودى فطرتاً اجتماعى بدانند. اجتماعات بشرى هميشه داراى نظامها و مقرراتى براى اداره خويش بوده‌اند و در هر اجتماعى، دولت و حكومت، هر چند به ابتدايى‌ترين شكل خود، وجود داشته است.
وجود اين مقررات و نظامها ضرورى و در مجموع مورد قبول تمام افراد بشر است.
درجوامع دينى، حكومت و اصول مربوط به آن متكى به شريعت آسمانى است. اسلام به عنوان يك دين جامع، داراى مقررات و اصول جامع و مستمرى در تمام زمينه‌هاست كه جاودانى است.
جامعيت و خاتميت اسلام اقتضا مى‌كند كه اين مكتب بخصوص در زمينه حكومت و مسائل مربوط به آن، شيوه كامل و جامعى ارائه دهد.
يكى‌از اهداف گسترده مكتب اسلام، تأمين سعادت دنيا وآخرت بشر است و قواعد و مقررات آن در زمينه نظام سياسى، اجتماعى در راستاى همين هدف پى‌ريزى شده است.
اسلام در ارائه نظام سياسى اجتماعى خود كاملًا مستقل بوده و داراى حاكميت، حكومت، قانونگذارى، قضاوت، نظام اقتصادى، شيوه تعليم و تعلّم، مقررات بين المللى و ساختار ويژه‌اى در تشكيل و ترتيب نيروهاى مسلح است. حاكميت در اسلام، حاكميت الهى است و همه امور بر محور آن تنظيم مى‌شود.
برخى از اصول و قواعد نظام سياسى اجتماعى اسلام به عنوان اصولى ثابت مطرح شده است ودر بسيارى ديگر، مقتضيات زمان نقش مهمّى دارد. در اين دوره به شرح و تفسير ابعاد مختلف نظام سياسى اجتماعى اسلام پرداخته مى‌شود.