«... وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خُوْفِهِمْ امْناً» «١» و به همه مؤمنان پس از خوف و انديشه از دشمنان، ايمنى كامل دهد.
و نيز امنيّت را موهبتى الهى مى‌داند كه به مؤمنان عطا شده است:
«هُوَ الَّذىّ انْزَلَ الْسَّكينَةَ فى‌ قُلُوبِ الْمُؤْمِنينَ» «٢» اوست خدايى كه طمانينه و آرامش را بر دلهاى مؤمنان فرود آورد.
در قرآن كريم، امنيّت يكى از صفات شهرهاى الگو و حرم الهى ذكر شده است «٣» و امام على (ع) يكى از هدفهاى قبول حكومت و نيز قيام صالحان را تأمين امنيّت دانسته، مى‌فرمايد:
«فَيَأْم نظام سياسى اجتماعى اسلام ١١٢ منابع در آمد حكومت اسلامى ص : ١١١ َنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبادِكَ» «٤» ... تا بندگان مظلوم تو امنيّت يابند.
مسلمان و غير مسلمان در برخوردارى از حق زندگى و امنيّت با هم فرقى ندارند و كفّار تا زمانى كه در صدد نابودى و جنگ با مسلمانان نباشند، جان، مال و حيثيت آنها محفوظ خواهد بود. پيامبر اكرم (ص) در باره حرمت خون و اموال مردم مى‌فرمايد:
«ايُّها النَّاسُ انَّ دِمائَكُمْ وَ امْوالَكُمْ‌عَلَيْكُمْ حَرامٌ الى‌ انْ تَلْقَوْا رَبَّكُمْ» «٥» اى مردم خونها و اموال شما تا روز قيامت بر يكديگر حرام است.
پيامبراسلام (ص) ترساندن بندگان خدا و سلب آسايش آنان را ظلمى عظيم دانسته و مى‌فرمايد:
«لاتَرْعُوا الْمُسْلِمَ فَانَّ رَوْعَةَ الْمُسْلِمَ ظُلْمٌ عَظيم» «٦» مسلمانان را نترسانيد؛ زيرا ايجاد وحشت در مسلمانان ظلمى بس بزرگ است.